వృద్ధాప్యం యొక్క అణు ఆధారం ఏంటి?

పరమాణు స్థాయిలో వృద్ధాప్యాన్ని వివరించే రెండు సిద్ధాంతాలు ఉన్నాయి.

జన్యు ఉత్పరివర్తనలు మరియు బాహ్యజన్యు మార్పులు (ఎపిజెనెటిక్ క్లాక్ సిద్ధాంతం).

మొదటి సిద్ధాంతం ప్రకారం వృద్ధాప్యం అనేది ఉత్పరివర్తనలు పేరుకుపోవడం వల్ల, అంటే మన డీఎన్ఏ క్రమంలో యాదృచ్ఛికంగా సంభవించే శాశ్వత మార్పుల వల్ల సంభవిస్తుందని సూచిస్తుంది.

రెండవది, ఎపిజెనెటిక్ క్లాక్ సిద్ధాంతం ప్రకారం, వృద్ధాప్యం అనేది ఎపిజెనెటిక్ మార్పుల పేరుకుపోవడం వల్ల సంభవిస్తుందని సూచిస్తుంది. డీఎన్ఏ యొక్క రసాయన నిర్మాణంలో స్వల్ప మార్పులు అంతర్లీన క్రమాన్ని మార్చవు. బదులుగా ఏ జన్యువులు ఆన్ లేదా ఆఫ్‌లో ఉన్నాయో మారుస్తాయి. ఉత్పరివర్తనాల మాదిరిగా కాకుండా, కొన్ని సందర్భాల్లో ఎపిజెనెటిక్ మార్పులను తిప్పికొట్టవచ్చు.

కానీ రెండు సిద్ధాంతాలలో ఏది సరైనది?

ఈ పరిశోధన వృద్ధాప్యం యొక్క విస్తృతంగా ఆమోదించబడిన “ఎపిజెనెటిక్ క్లాక్ సిద్ధాంతం”ను సవాలు చేస్తోంది.

బాహ్యజన్యు మార్పులు వృద్ధాప్యానికి ప్రాథమిక చోదక శక్తిగా ఉండటానికి బదులుగా, యాదృచ్ఛిక జన్యు ఉత్పరివర్తనలు మరియు ఈ బాహ్యజన్యు మార్పుల మధ్య బలమైన సంబంధాన్ని అధ్యయనం కనుగొంది.

ముఖ్యంగా, జన్యు ఉత్పరివర్తనలు వృద్ధాప్యానికి మూల కారణం కావచ్చని పరిశోధన సూచిస్తుంది, అయితే గమనించిన బాహ్యజన్యు మార్పులు ఈ జన్యు ఉత్పరివర్తనాల వాళ్ళ వస్తాయి.

ఇది వృద్ధాప్య వ్యతిరేక పరిశోధనకు గణనీయమైన ప్రభావాలను కలిగి ఉంది, ఎందుకంటే ఇది బాహ్యజన్యు మార్పులను తిప్పికొట్టడం నుండి అంతర్లీన జన్యు ఉత్పరివర్తనాలను పరిష్కరించడం వైపు దృష్టిని మళ్ళించవచ్చు.

ఈ సంక్లిష్ట సంబంధాన్ని మరియు వృద్ధాప్య ప్రక్రియపై దాని ప్రభావాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవడానికి మరింత పరిశోధన చాలా కీలకమని అధ్యయనం నొక్కి చెబుతుంది.